Κηφισιά

Η βασίλισσα των βορείων προαστείων

Καλωσήρθατε στην Κηφισιά

Λαογραφικό λογοπαίγνιο της νεοελληνικής, θεωρεί πως το όνομα Κηφισιά προέρχεται από την έκφραση «εκεί φυσά» - «κεί φυσά» - «Κηφισά» - «Κηφισιά».

Βίλα Καζούλη

Βίλα Ατλαντίς

H Κηφισιά είναι δημοτική ενότητα και ιστορική έδρα του Δήμου Κηφισιάς στο Βόρειο Τομέα του Αθηναϊκού Πεδίου με 47.332 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. 

Το όνομά της προέρχεται από τον αρχαίο Αττικό ήρωα Κηφισό, που έδωσε το ίδιο όνομα και στον ομώνυμο ποταμό. Αποτελούσε στην αρχαιότητα μια από τις 12 πόλεις της Αττικής. Λαογραφικό λογοπαίγνιο της νεοελληνικής, θεωρεί πως το όνομα Κηφισιά προέρχεται από την έκφραση «εκεί φυσά» - «κεί φυσά» - «Κηφισά» - «Κηφισιά».

Το έμβλημα του δήμου αποτελεί η προτομή του Μενάνδρου του Κηφισέως, δραματοποιού της αρχαίας Αττικής που καταγόταν από την Κηφισιά.

Ο δήμος καταλαμβάνει έκταση 25.937 στρεμμάτων, στα οποία έχουν θεσμοθετηθεί οικιστικές, δασικές, εμπορικές και βιομηχανικές ζώνες. Το κέντρο της πόλης εντοπίζεται στην καρδιά του δήμου, πέριξ της Πλατείας Πλατάνων και του Άλσους της Κηφισιάς, όπου τοποθετείται και το σύγχρονο εμπορικό κέντρο του Δήμου και επεκτείνεται μέχρι το Κεφαλάρι μέσω της οδού Κολοκοτρώνη. Γύρω από το κέντρο εκτείνονται φιλήσυχοι συνοικισμοί, η Νέα Κηφισιά, το Κεφαλάρι, η Πολιτεία, ο Κοκκιναράς, πολλοί από τους οποίους αργότερα αποσπάστηκαν ως ανεξάρτητες κοινότητες, όπως η Νέα Ερυθραία μαζί το Καστρί και το Μορτερό, καθώς και η Εκάλη. 

Η περιοχή είναι γνωστή για την εμπορική της αγορά, την άρτια ρυμοτομία, την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των σπιτιών και των καταστημάτων, τους επιβλητικούς πυργίσκους και τα μεγάλα ποσοστά δημοτικού αλλά και ιδιωτικού πρασίνου. 

Τμήμα της Κηφισιάς έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και πολλά αρχοντικά με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική έχουν κηρυχθεί διατηρητέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η βίλα Καζούλη που αποτελεί τοπόσημο στη νότια είσοδο της Κηφισιάς, ένα εντυπωσιακό κτίριο με περίτεχνα γλυπτά, μαρμάρινες σκάλες και πρωτότυπη αρχιτεκτονική 

Λόγω του υγιεινού κλίματος, του ωραίου περιβάλλοντος, των άφθονων νερών και της μικρής σχετικά απόστασής της από την Αθήνα, υπήρξε από την αρχαία εποχή προνομιούχος περιοχή και τόπος παραθερισμού πλουσίων και ευγενών. Μεταξύ αυτών ο Ηρώδης ο Αττικός, ο μέγας αυτός λάτρης και ευεργέτης της Αθήνας (101-178) εκεί είχε την πλούσια έπαυλή του και ακριβώς στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο Μητροπολιτικός Ναός της Κηφισιάς. Αργότερα, επί Ενετοκρατίας όλοι οι ισχυροί και πλούσιοι Ενετοί της Αθήνας διέμεναν στη Κηφισιά. Αλλά και επί Τουρκοκρατίας οι πρώην ενετικές επαύλεις περιήλθαν στους πλούσιους Τούρκους. Ακόμη και ο Διοικητής της Αθήνας είχε τον πύργο του στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο Ναός του Αγίου Δημητρίου. Μάλιστα στην μετέπειτα Πλατεία Πλατάνου, οι Τούρκοι είχαν οικοδομήσει ένα τζαμί που μετά την απελευθέρωση έγινε αστυνομικός σταθμός και στη συνέχεια κατεδαφίστηκε. Ακόμη και ένα παλιό ναΐδριο το είχαν μετατρέψει σε αποθήκη οίνου (κελάρι). 

Μετά την αποχώρηση των Τούρκων από την Αττική, τα κτήματα τους περιήλθαν στα χέρια των Ελλήνων που τα αγόρασαν από τους προκάτοχους ιδιοκτήτες έναντι ευτελών τιμών. Κτήματα δόθηκαν ακόμη και τιμής ένεκεν στις οικογένειες εκείνων που πολέμησαν ηρωικά στον Αγώνα. 

Αμαξάς

Κεφαλάρι

Για πολλά χρόνια η Κηφισιά παρέμενε αραιοκατοικημένη στερούμενη ρυμοτομίας αλλά και άλλων μέσων προκειμένου να εξελιχθεί σε σύγχρονο προάστιο. Από το 1882, όταν συνδέθηκε με την πρωτεύουσα με το θρυλικό ατμοκίνητο σιδηρόδρομο "Θηρίο", τέθηκαν και οι βάσεις για τη διαμόρφωσή της σε κηπούπολη με πλατείες, δενδροστοιχίες, πάρκα κλπ. Η πρόσβαση πλέον στα βόρεια προάστια έγινε ευκολότερη και σιγά σιγά η πανέμορφη Κηφισιά άρχισε να καθιερώνεται ως τόπος παραθερισμού και ψυχαγωγίας των Αθηναίων. Ο τερματικός σταθμός του ηλεκτρικού στην Κηφισιά αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της περιοχής.

Στα χρόνια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η Κηφισιά φιλοξένησε εκατοντάδες πρόσφυγες. Οι πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο σε εγκαταλελειμμένα οικήματα, στάβλους, αποθήκες και όπου αλλού μπορούσαν να εξασφαλίσουν κάποια υποτυπώδη στέγη. Πολύ αργότερα, στη δεκαετία του '60, η Κηφισιά θα άνοιγε και πάλι την αγκαλιά της στους ξεριζωμένους Αιγυπτιώτες (Ελληνες της Αιγύπτου). Το "Αστυ Αιγυπτιωτών", στην περιοχή του Ναού της Αγίας Παρασκευής, είναι σήμερα μία από τις ομορφότερες συνοικίες της πόλης. 

Με το Διάταγμα της 16ης Φεβρουαρίου 1925, η Κηφισιά αποσπάσθηκε από τον Δήμο Αθηναίων στον οποίον ανήκε μέχρι τότε, και έγινε Κοινότητα. Στα όρια της περιλάμβανε ακόμη τους συνοικισμούς Εκάλης και Νέας Ερυθραίας.

Το 1926 ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης Εμμανουήλ Μπενάκης ιδρύει το "Μπενάκειο Παιδικό Άσυλο Κηφισιάς", όπως λεγόταν τότε. Σήμερα ονομάζεται "Μπενάκειο Παιδικό Ίδρυμα Κηφισιάς".Δίπλα του κτίστηκε το "Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο" (1930) για να βοηθήσει με έρευνες και μελέτες των γεωπόνων που το στελέχωναν, όλους εκείνους που καλλιεργούσαν τη γη, είτε στην Κηφισιά είτε οπουδήποτε αλλού.

Θηρίο

Σταθμός Ηλεκτρικού

Δίπλα σε αυτά τα κέντρα εκπαίδευσης συνυπάρχουν αξιόλογα μουσεία και εκθεσιακοί χώροι, όπως το «Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας» το οποίο ιδρύθηκε το 1964 από τον Άγγελο και τη Νίκη Γουλανδρή και ήταν το πρώτο μουσείο φυσικής ιστορίας που ιδρύθηκε στην Ελλάδα. Στεγάζεται σε νεοκλασικό σπίτι του 1875 το οποίο τροποποιήθηκε ώστε να στεγάσει το μουσείο, ενώ το 2001 εγκαινιάστηκε το κέντρο «Γαία», ως επέκταση του αρχικού κτιρίου. Σκοπός της δημιουργίας του ήταν η προώθηση των φυσικών επιστημών και της ευαισθητοποίησης του ανθρώπου για την άγρια ζωή.

Περισσότεροι από εβδομήντα πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι λειτουργούν στην Κηφισιά. Το Ζηρίνειο Γυμναστήριο αποτελεί το κέντρο των αθλητικών δραστηριοτήτων της πόλης και κατασκευάστηκε το 1928 σε οικόπεδο που αγόρασε ο Ιωάννης Ζηρίνης. 

Η Κηφισιά, παρά την επιβάρυνση που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια από την τεράστια οικιστική και εμπορική ανάπτυξη, εξακολουθεί να κρατά τα σκήπτρα μίας από τις πιο όμορφες γειτονιές της Αθήνας.

Μουσείο Γουλανδρή

Ζηρίνειο Γυμναστήριο

© Copyright 2018 Gili Web & Design